Heel goed.
Lady Russell. - Lieve Anne. Je ziet er doodmoe uit.
Ik ben meteen gekomen toen ik je brief kreeg, ik wist niet dat het zo ernstig was.
Wie schulden maakt, moet ze afbetalen. Ook al ben je een heer.
Was het niet mogelijk om te bezuinigen?
Helaas konden papa en Elizabeth hun uitgaven niet minderen...
zonder aan waardigheid in te boeten of comfort in te leveren.
Ik heb papa overgehaald het huis te verhuren.
Als we erin slagen minder extravagant te leven...
zijn we over een paar jaar weer solvabel. - Een paar jaar?
Het is beter dan verkopen. Hopelijk kan ik een keer terugkeren.
Is al beslist waar je in de tussentijd heen gaat?
Ik hoopte op een klein huis in de buurt...
maar vader en Elizabeth hebben voor Bath gekozen.
Buurvrouw, u was in Londen, hoorde ik.
Sir Walter, Elizabeth, wat vreselijk voor u dat u Kellynch moet verlaten.
Ons valt niets te verwijten. We hebben werkelijk alle mogelijke offers gebracht.
We hebben alle onnodige liefdadigheden direct afgestoten...
en de studeerkamer niet opnieuw ingericht...
terwijl mama die in een vreselijke staat achterliet.
Maar het is geruststellend om te weten dat we er alles aan hebben gedaan.
Daar hebben we Shepherd, hij heeft ons nieuws beloofd.
Is dat niet z'n dochter? - De man van Mrs Clay is net overleden.
Ze woont weer bij haar vader. Ze is de laatste tijd vaak bij ons.
Lady Russell, Miss Anne, sir Walter.
Ik heb een aanvraag voor de huur die uw goedkeuring zeker kan wegdragen.
Een admiraal, onlangs gepensioneerd en afkomstig uit deze county...
wil hier weer gaan wonen.
Een admiraal? - Ik prefereer een heer.
De marine is nuttig, maar ik heb er liever geen vrienden.
U bedoelt? - Het is in twee opzichten kwetsend.
Ze leiden mensen van twijfelachtige afkomst op tot ongepast aanzien.
Daarnaast zien marinemensen er altijd uiterst verweerd uit...
blootgesteld als ze zijn aan weer en wind tot ze ontoonbaar zijn.
Desalniettemin beschikt de admiraal over een substantieel fortuin...
hij zal beslist een verantwoordelijke huurder zijn.
En denk u eens in hoe gezegend hij zich zal voelen...
dat hij het huis van een baronet uit zo'n vooraanstaande familie bewoont.
Dan zal ik met uw toestemming met admiraal Croft gaan onderhandelen.
Kent u hem, Miss Anne? - Ja, nee...
Laat ik zeggen, ik ben bekend met z'n carrière.
Het bevalt me weinig dat de huurder door mijn heesterperk kan wandelen.
Neem me niet kwalijk, er is nog veel te doen.
Mijn hemel, Anne...
wat is er met je? - Er is echt niets.
Wie is admiraal Croft, en waarom ben je daarvan zo van streek?
De vrouw van Croft is...
Mrs Croft. - Natuurlijk.
Mrs Croft is de zus van kapitein Frederick Wentworth.
Ik begrijp het.
Het idee dat hij door dit huis zou lopen...
Je weet dat je vader het een zeer ongeschikte keuze vond.
Hij zou nooit een verbintenis goed- keuren die zo beneden je stand was.
Hij was niet de enige die er zo over dacht, nietwaar?
Lieverd...
om je op je negentiende te verloven, midden in een oorlog...
met een marineofficier zonder financiële middelen en zonder vooruitzichten...
Dan had je jezelf inderdaad vergooid.
Ik zou als peettante hebben gefaald als ik er niet tegen was geweest.
Je was nog jong...
en het was zeer verstandig om de verbintenis af te breken.
Misschien was het verstandig...
maar Wentworth heeft in de oorlog fortuin gemaakt, hij is zeer vermogend.
Heeft hij je geschreven?
Nee, nooit.
Ik heb het uit de kranten.
Als hij oprecht was geweest in z'n intenties jegens jou...
zou hij toch contact hebben gezocht toen z'n omstandigheden veranderden?
Ik neem u noch mezelf kwalijk dat ik uw raad heb opgevolgd.
Maar toch...
denk ik nu anders over hoe ik acht jaar geleden werd overreden te denken.
Je bent een goede en mooie jongedame. Ik weet het zeker...
op een dag zul je iemand ontmoeten die waarlijk van je houdt.
Ik ben 27.
Voor ik het vergeet, Shepherd...
ik zou graag je charmante dochter als gezelschap voor Elizabeth hebben.
Penelope zou de eer zeer op prijs stellen.
Dat is dan geregeld. Ze gaat morgen mee naar Bath.
Anne is toch al voldoende gezelschap? - Maar Anne gaat naar Uppercross.
Ik kreeg vanmorgen een brief van zuster Mary.
Ze is opnieuw niet wel, en heeft Anne nodig om voor haar te zorgen.
Aangezien niemand Anne in Bath wil...
heb ik teruggeschreven dat ze komt zodra ze hier klaar is.
Je hoopte toch op een klein huis in de buurt?
Breng de Musgroves onze groeten over.
Vergeet niet voor je vertrekt elk huis namens ons gedag te zeggen.
Dat wordt verwacht.
Is hij getrouwd? Voor zover ik weet niet.
Toch zal zo'n geschikte man inmiddels iemand hebben gevonden.
Zal hij z'n vrouw hierheen meenemen? En z'n kinderen?
Ik bid alleen dat ik hem niet hoef te ontmoeten.
Ik weet dat mijn kans op geluk voor altijd voorbij is.
Maar om er door zijn aanwezigheid aan te worden herinnerd...
zou ik werkelijk niet aankunnen.
Wie is die jongedame, Mr Shepherd? - Anne Elliot, admiraal.
De middelste dochter, en de verstandigste.
Jammer dat we haar niet ontmoetten. - Ze woont vlakbij, bij haar zuster.
Dan zullen we haar zeker ontmoeten. Is ze getrouwd?
Helaas niet. En gezien haar leeftijd zal het niet meer gebeuren.
Het is beslist ruimer dan een fregat.
Overal spiegels, je kunt je nergens voor jezelf verstoppen.
Een prima kamer voor Frederick.
Als hij inderdaad komt. Je broer lijkt erg tegen Kellynch te zijn.
Hij heeft er nare herinneringen aan.
Er was ooit sprake van een verloving met een meisje van hier.
Acht jaar geleden, wij waren toen in Oost-Indië.
Hij heeft het er nooit over gehad, maar hij was er kapot van.
Frederick verloofd, wie had dat gedacht.
Ik vraag me soms af of hij ooit nog trouwt.
Je bent er eindelijk. Ik dacht dat ik je nooit zou zien.
Ik ben zo ziek dat ik nauwelijks spreken kan.
Ik ben nog nooit zo ziek geweest als ik vanmorgen was.
Ik kan echt niet alleen zijn. - Is Charles er niet?
Hij is op de jacht, ook al zei ik dat ik ziek was.
Ik heb de hele, lange ochtend al niemand gezien.
Niet één van de Musgroves vond het nodig langs te komen...
ook al zei Charles dat ik ziek was. Het kwam kennelijk niet uit.
Ze komen echt wel. Het is nog vroeg.
Als je je goed genoeg voelt om naar het grote huis te lopen, gaan we daarheen.
We moeten wachten tot ze een beroep op jou doen.
Ze moeten weten wat m'n zus toekomt.
Ik heb er geen enkel bezwaar tegen.
Misschien dat de buitenlucht me goed doet.
Maar ik moet eerst wat eten, ik ben uitgehongerd.
Mijn hemel, wat zijn de meisjes groot geworden.
Ze zijn van hun school in Exeter gekomen met alle vaardigheden...
en kunnen nu aan niets anders denken dat modieus en vrolijk zijn.
Henrietta, Louisa...
Anne, daar ben je dan eindelijk.
Kom, mama wil je zo graag zien. - We hebben zulk opwindend nieuws.
Welkom in Uppercross, Miss Anne.
Je ziet er zo bleek en vermoeid uit. We moeten je eens vetmesten.
Ik ben ook erg onwel geweest.
Wat zullen sir Walter en Elizabeth je missen.
Ik ben blij dat ik hier ben, en niet in Bath. - Hopelijk gaan we er van de winter heen.
Maar dan wel in een goed onderkomen. - En alsjeblieft niet op Queen Square.
Hoe gaat het, Anne? - Heel goed, Charles.
Ik ben blij dat je hersteld bent. - Heb je het je vader gevraagd, Charles?
Hij heeft z'n geld ook voor andere zaken nodig, hij mag het uitgeven zoals hij wil.
Als het aan jou ligt, zijn we binnenkort berooid.
Admiraal Croft wil er meteen in, ik denk dat we geluk met ze hebben.
Het moet vreselijk zijn, om je huis op te moeten geven.
Toen je moeder nog leefde, leefden jullie gematigd en zuinig.
Maar zij gaven nooit feesten, en de Crofts nodigen vast jonge officieren uit.
Ik vergeet het leukste haast.
Mrs Croft heeft een broer, kapitein Wentworth.
Hij is terug in Engeland en komt op Kellynch logeren.
De Poole's hebben hem deze week in Taunton ontmoet.
Wentworth schijnt zeer knap te zijn, en hij is nog ongehuwd.
En hij bezit veel Spaans goud. - Wat een gelukkig man.
We zullen het wel zien, hij komt hier morgenavond eten.
Ik kreeg net bericht dat admiraal Croft m'n uitnodiging aanneemt.
Ben je klaar?
We kunnen de Crofts en Wentworth niet laten wachten.
Hij is uit een boom gevallen.
Ik heb de apotheker een boodschap gestuurd, hij komt er aan.
Z'n sleutelbeen is uit de kom.
Charles, zorg voor Mary. Het lukt ons wel.
Klaar?
We zijn klaar. Met een beetje rust is hij snel weer zo gezond als wat.
En wees niet bang, Charles, ik zal je bij de Crofts verontschuldigen.
Verontschuldigen?
Nu het hem weer goed gaat, is het onzin om niet mee te dineren.
Ik wil de nieuwe buren graag ontmoeten, het is bijna een plicht.
Als Anne bij je wil blijven, heb ik er geen bezwaar tegen.
Dus wij moeten op een ziek kind passen...
terwijl jij met de Crofts gaat dineren? - Ik hoef niet al te lang te blijven...
Omdat ik de arme moeder ben, mag ik er niet bij zijn.
Hoe weet hij dat 't hem weer goed gaat als hij...
Ik zal wel voor kleine Charles zorgen.
Dat is heel aardig, weet je het zeker? - Ik heb niet echt honger.
Goed dan.
Het was zo geweldig gisteren. - Wentworth is ontzettend knap.
Ik heb nog nooit zo'n knappe en aardige man gezien.
Z'n manieren en z'n conversatie... - En zoveel geld.
We zijn uitgenodigd om morgen op Kellynch te dineren.
Jij ook, Anne. - Ik ben laat, is hij er al?
Kapitein Wentworth, kom binnen.
Neem me niet kwalijk, de deur stond open.
Het gaat de jongen hopelijk beter? - Veel beter.
Kapitein Wentworth, dit is m'n oudere zuster Anne.
We kennen elkaar. - Echt? Anne heeft u nooit genoemd.
Het was lang geleden, jij zat op school. - Kom, voor de vogels naar 't zuiden zijn.
Dames...
Kom Henrietta, we gaan mee.
Het ergste is voorbij, ik heb hem gezien.
We waren opnieuw in dezelfde kamer.
Een buiging, een hoofdknik, ik heb z'n stem gehoord.
En toen was hij weer weg.
Hij heeft het me niet vergeven.
Ik heb hem slecht behandeld, hem verlaten en teleurgesteld.
En erger nog, ik heb zo een zwakke kant laten zien...
wat zijn besliste, zelfverzekerde karakter niet kon verdragen.
Ooit stonden we zo open voor elkaar, waren onze gevoelens zo in harmonie.
Maar nu zijn we vreemden. Nee, erger dan vreemden.
We zullen elkaar niet meer kennen, we zijn voor altijd uiteen gerukt.
En vanavond word ik nog eens op de proef gesteld.
Frederick, daar ben je. Ik stel je Miss Anne Elliot voor.
Miss Elliot, m'n broer kapitein Frederick Wentworth.
We hebben elkaar gisteren kort ontmoet. - Dat had je me wel mogen vertellen.
Het moet erg voor u zijn, om ons in uw huis aan te treffen.
Helemaal niet, ik ben blij dat het in zulke waardige en zorgzame handen is.
Hoe is het met kapitein Harville?
Hij is in Lyme met James Benwick, die op een schip wacht.
Wat opwindend. - Ik herinner me Benwick.
Hij is verloofd met Harville's zuster.
Ze is vorige zomer helaas overleden, toen Benwick bij de Kaap was.
Wat vreselijk.
Vijf jaar wachtten ze op geld om haar familie tevreden te stellen.
Nu heeft hij het, maar het is te laat. Veel te laat.
Maar iemand die onder de wapenen is, moet ook niet trouwen.
Een fregat is niets voor een vrouw, en de afzondering is voor beiden erg.
Zo is het, niets is zo erg als gescheiden zijn.
Ik weet er alles van, Mr Musgrove is altijd bij de zittingen...
en ik ben altijd zo blij als hij weer veilig thuis is.
Maar nu word ik betaald om aan wal te zijn, eindelijk kan ik me vestigen.
Dat is geweldig om te horen. Had je al iemand in gedachten?
Ik sta onbezonnen open voor elke vrouw van tussen de vijftien en dertig.
Wat schoonheid, enkele complimenten over de marine en ik ben verkocht.
Een nederig zeeman kan toch weinig meer verwachten?
Maar als ik in alle ernst spreek...
wat ik voor alles van een vrouw verlang, is een standvastig karakter.
Een vrouw die zichzelf kent.
Ik kan bedeesdheid of zwakheid niet verdragen.
Op een zwakke geest die openstaat voor overreding kun je nooit aan.
We zullen zien wat we kunnen doen.
Speel iets om op te dansen. - Ja, toe. Iets leuks.
Ik heb nog nooit een sympathieker mens dan Wentworth ontmoet.
Hij was anders niet zo hoffelijk tegen Anne.
Toen Louisa vroeg wat hij van jou vond...
zei hij dat je zo veranderd was dat hij je niet zou herkennen.
Niet in die woorden. - Tegen mij was hij erg attent.
Hij zou een goede zijn voor Louisa.
Wat een onzin, het is duidelijk dat hij voor Henrietta valt.
Je vergeet dat Henrietta al is bestemd voor m'n neef Charles Hayter.
Ik weet het nog. Maar of Henrietta dat nog weet, is de vraag.
En terecht, want wie is Charles Hayter? Niets, een simpele plattelandsbeheerder.
Niet goed genoeg voor de Elliots.
Onzin, hij zal het landgoed Winthrop erven, en de boerderij bij Taunton...
en hij is erg aardig.
Een vrouw kan niet iemand huwen, hoe aardig ook...
als de familie hem niet kan accepteren. - Kletskoek.
Als Henrietta Hayter krijgt, en Louisa Wentworth, ben ik zeer tevreden.
Wat denk jij, Anne, valt de kapitein voor Louisa of Henrietta?
We gaan naar Winthrop om Charles op te zoeken, de verloofde van Henrietta.
Ga mee, Anne, de Hayters vinden het vast leuk.
Uitmuntend idee, we gaan met z'n allen. Mary wil neef Charles graag weer 's zien.
Vang me op.
Het is niets. Ik mankeer niets.
Echt niets.
Maar ik kan beter even hier blijven en wat rusten.
Dan blijf ik bij je. - Nee, alsjeblieft...
Ik wil jullie niet tot last zijn, en ik weet de weg naar Winthrop.
Ik haal jullie zo wel in.
Goed dan, als je erop staat.
Kijk, daar is Winthrop.
Gaan jullie maar zonder mij verder, ik ben zeer vermoeid.
Dat zou erg onbeleefd zijn. - Ik blijf wel bij Mary, Charles.
Dan kunnen jij en Henrietta bij de Hayters langsgaan.
Ik weet zeker dat kapitein Wentworth ons z'n bescherming zal aanbieden.
Goed dan. Henrietta?
Het is hoogst onaangenaam om zulke verwanten te hebben.
Ik verzeker u dat ik hooguit twee keer in dat huis ben geweest.
Waar blijft Anne toch?
Mary is in veel opzichten een goed iemand...
maar soms kan ik woest worden van de onzin die ze praat.
Ze heeft te veel van de Elliot-trots in zich.
We wilden allemaal dat Charles met Anne was getrouwd.
Wist u niet dat hij met Anne wilde trouwen?
Dat wist ik niet. Heeft ze hem dan afgewezen?
Zeker. - Wanneer was dat?
Dat weet ik niet precies, voordat hij met Mary trouwde.
Heeft ze gezegd waarom ze niet wilde trouwen?
Papa zei altijd dat het door lady Russell is gekomen.
Hij dacht dat Charles te weinig geld had naar lady Russells smaak.
Dus overreedde zij Anne om hem af te wijzen.
Zelf zou ik me nooit zo makkelijk laten overreden.
Als ik weet wat ik wil, ben ik zeer beslist.
Uw karakter is er een van kiezen en daaraan vasthouden.
Dat waardeer ik.
Kijk, Charles Hayter is meegekomen. Kom mee.
Zijn jullie daar. We dachten al dat we jullie hier zouden tegenkomen.
Admiraal, Mrs Croft, ik kom net van m'n neef Charles Hayter.
Miss Elliot, u bent vast moe. We brengen u wel naar Uppercross.
Welnee, dat is te veel moeite.
We gaan toch langs die weg, en we hebben plaats genoeg.
Onzin, u moet echt met ons meekomen.
Vort.
Ik wou dat Frederick met een van die dames naar Kellynch kwam.
Hij zal voor een van hen vallen, maar voor wie?
Het zijn allebei goed gemanierde, ongedwongen meisjes.
En van zeer goede familie. Wat denkt u, Miss Elliot?
Het zal niet lang duren, denk ik zo.
Nu begrijp ik hem. Hij kan het me nooit vergeven.
Hij veroordeelt me om het verleden, en raakt gehecht aan een ander.
Maar toch... - We gaan morgenochtend naar Lyme.
Kapitein Wentworth gaat z'n beste vriend opzoeken, kapitein... nog iets.
Hij vraagt of we allemaal meegaan. Enig toch?
Ik kan beter hier blijven met de kinderen.
Moet ik dan zonder jou gaan? Terwijl ik nog herstellende ben?
Stel dat ik ineens een toeval krijg...
en niet om een bediende kan schellen?
Aan elkaar gehecht.
Maar toch kan hij niet gevoelloos zijn.
Hij kan me niet zien lijden zonder te hopen dat ik verlichting vind.
Het bewijst nog eens wat een goed en warm mens hij is...
iets waarover ik niet kan denken zonder vreselijke pijn te voelen...
en spijt.
De zee, ik ben dol op de zee.
Kapiteins Harville en Benwick, Mr en Mrs Musgrove,
Miss Henrietta en Louisa Musgrove en Miss Elliot.
Miss Anne Elliot?
Uitmuntend.
Ach, de aarde. - De admiraliteit vindt het leuk...
om een paar honderd man op een krakkemikkig schip te zetten.
Maar ze hebben mensen genoeg... - Kapitein Benwick...
ik heb gehoord wat een vreselijk verlies u heeft geleden.
Onze liefde ging boven alles, zoiets zal er nooit meer zijn.
...duizenden verdrinken, dus je kunt niet zeggen wie het minst wordt gemist.
Maar toch, kapitein...
u bent nog jong, op een dag bent u erover heen...
en vindt u iemand anders. - Mannen vergeten minder makkelijk.
Het lijkt me niet dat vrouwen minder standvastig zijn dan mannen.
Maar de poëzie en de romans geven het toch zo weer.
Ze gaan over niets anders dan de wispelturigheid van vrouwen.
Zijn ze niet allemaal door mannen geschreven?
Ja Miss Elliot, misschien is dat zo.
Hierover worden we het niet snel eens.
Ik zal niet zeggen dat ware standvastigheid iets van vrouwen is...
maar ik wil wel over mijn sekse beweren...
dat we langer van iemand blijven houden, als alle hoop al is vergaan.
Een toast op de marine.
Het was een goede daad om wat met Benwick te praten gisteravond.
Ik heb hem in geen tijden zo veel zien praten.
We vonden uiteindelijk een gemeenschappelijke interesse, poëzie.
Hij leest niets anders, dag in, dag uit.
Hij is gelukkig als hij bezielde beschrijvingen van kwellingen leest...
of over gespleten harten, vernietigd door ellende.
Ik heb hem aangeraden wat meer proza te lezen.
Het is niet goed voor hem, om alles zo binnen te houden.
Maar wat kun je doen?
Hij is jong, en de tijd geneest alle wonden.
Althans, dat zegt men.
Neem me niet kwalijk. - Het geeft niet.
Wie is dat heerschap?
William Elliot, hij kwam hier gisteravond. Hij is op weg naar Bath voor de winter.
Anne, dat moet onze neef William zijn, het kan niet anders.
Hij is knap. - Welnee.
Zei hij dat hij verwant is aan de Elliots in Kellynch?
Z'n bediende zei dat hij ooit baronet werd.
Hij is het.
Hij schijnt interessant te zijn, die neef. - Sir Walter heeft geen zonen.
Dus de titel en het landgoed Kellynch gaat naar de neef.
Jammer dat we niet aan elkaar zijn voorgesteld.
Vader en Mr Elliot spreken niet met elkaar sinds dat ongelukkige huwelijk...
een introductie zou niet welkom zijn. - Ze kunnen elkaar in Bath niet ontlopen.
Als je vader schrijft, zeg dat we hem hebben gezien.
Ik denk er niet over. - Heeft hij de trekken van een Elliot?
Kapitein Wentworth, vang me op.
Ik ben vastbesloten, ik doe het.
Haal snel een chirurg. - Natuurlijk.
Benwick weet waar we er een kunnen vinden. Stuur hem naar de herberg.
Blijf dit stevig tegen de wond drukken.
Ze zal hier moeten blijven, haar ouders moeten het weten.
Ik blijf liever bij haar. - Dan ga ik wel.
Ik neem Henrietta en Mary wel mee. - Anne niet?
Als Anne wil blijven, niemand is zo capabel. Louisa heeft alleen haar nodig.
Anne kent Louisa nauwelijks maar blijft, terwijl ik word weggestuurd?
Ik weet zeker... - Ben ik niet even capabel als Anne?
Ben ik niet even geschikt?
Naar huis worden gestuurd zonder m'n man, in mijn toestand...
Dat is heel onaardig.
Ik ga wel met Henrietta mee.
Vort.
Miss Elliot, misschien kan ik het beter eerst aan de Musgroves vertellen.
Vindt u dat een goed idee? - Jazeker.
Ik moet Mr Musgrove spreken.
Zeg hem dat Wentworth hem meteen wil spreken.
Ik heb het verteld.
Ik ga weer naar Lyme om te zien of ik iets kan doen.
De Musgroves zullen zo ook komen.
Dank u.
Kapitein, ik ben zeer ongerust.
Zou u mij in Bath kunnen berichten hoe het met Louisa gaat?
In Bath?
Ik ben niet langer nodig in Lyme of Uppercross, ik ga naar m'n vader.
Ons huis is in Camden Place.
Ik dacht dat u Bath hartgrondig haatte. - Zeker.
Maar een oude schoolvriendin woont er...
en ik heb er het gezelschap van lady Russell.
Goed dan.
Tot ziens, Miss Elliot.
Vaarwel, kapitein Wentworth.
Nu Anne er is, ben ik geheel overbodig.
Onzin, Penelope. Jij bent me veel dierbaarder dan zij.
U moet ons niet zo overhaast verlaten. - Alsjeblieft.
Daar ben je.
Hoe is het met je? Worden we gemist op Kellynch?
Ik kan je verzekeren dat Bath onze verwachtingen overtreft.
Ons huis is zeker het mooiste van Camden Place.
Iedereen is erop gebrand om kennis te maken met de Elliots.
Bovendien is je neef Mr Elliot hier in Bath...
en hij heeft het bijgelegd met sir Walter.
Hij is vaak langs geweest, en heeft hier een keer gedineerd.
Hij was duidelijk zeer vereerd dat hij werd gevraagd.
Hij laat z'n geluk afhangen van goede banden met Camden Place.
Hij bood z'n verontschuldigingen aan...
voor het feit dat hij z'n plichten jegens ons zo verwaarloosd heeft.
En Mrs Elliot?
Die is morsdood.
Z'n vrouw was een niemand, al was ze mooi en rijk.
Maar goed, hij was jong en een sufferd.
Niet meer, z'n manieren zijn zo beschaafd.
Hij is zo'n heer, en zo modieus.
Ik heb er geen bezwaar tegen om ergens met hem gezien te worden.
Dat zal lady Russell zijn.
Dat is het klopje van Mr Elliot, ik weet het zeker.
U heeft gelijk, die arme man wil steeds bij u zijn, Miss Elliot.
Ik zweer je, ik ben me er nauwelijks van bewust...
dat z'n intenties verder gaan dan die van andere mannen.
Hoe ziet Mary eruit? De laatste keer dat ik haar zag, had ze een rode neus.
Ze maakt het goed, hoor.
Excuses dat ik zo onverwacht langskom.
Maar ik wilde me ervan vergewissen dat Miss Elliot geen kou had opgelopen.
Wat buitengewoon vriendelijk van u.
M'n beste...
laat me u m'n dochter Anne voorstellen.
Hoe buitengewoon...
we hebben elkaar nog geen week geleden in Lyme gezien.
Ik kan niet verwachten dat u het nog weet.
Ik herinner het me nog zeer goed, Mr Elliot.
Wonderlijk dat we tegelijk bij dezelfde herberg te gast moeten zijn geweest.
Inderdaad.
Alsof de Voorzienigheid had ingegrepen.
Ik ben zo opgelucht dat ze zo herstelt.
En ze zal een geweldige vrouw voor je zijn, gefeliciteerd.
Kom nou, het is duidelijk hoe je over Louisa Musgrove denkt.
Bedoel je we het eens zijn geworden? - Ontken je het?
Zeker, ik ben stomverbaasd. - Geef je niet om haar?
Natuurlijk wel.
Dan zou je haar en haar familie teleur- stellen. Ze praten nergens anders over.
Harry, ben ik zo weinig op m'n hoede geweest, zo onbedachtzaam?
Blijkbaar wel.
Als wat je zegt waar is, ben ik in alle ernst aan haar gebonden.
Je hebt jezelf vastgestrikt. - Vreselijk, wat kan ik eraan doen?
Vertrek uit Lyme onder een of ander voorwendsel...
en wacht Louisa's herstel elders af.
Een lange afwezigheid zal de band tussen jullie verzwakken.
Ik wilde m'n broer in Shropshire gaan opzoeken.
Uitmuntend.
Wentworth en Louisa Musgrove? - Het is echt waar.
De verloving kan elk moment bekend worden gemaakt.
En jij, m'n kind, kun je ermee leven?
Zeker, ik wens ze alle geluk.
Natuurlijk.
Daar is onze Mr Elliot, met de Wallis'.
Ik moet toegeven dat hij een bijzonder prettig mens is.
Maar toch... - Maar toch?
Toch denk ik dat er meer achter zit...
die belangstelling voor onze familie na zoveel jaren.
Je bedoelt Elizabeth, neem ik aan? - Ze is heel knap.
Hij heeft niets te winnen bij een verzoening.
Wijlen z'n vrouw was niet van zijn stand, maar wel bijzonder rijk...
niets staat hem in de weg om Kellynch én de titel te erven.
Tenzij m'n vader opnieuw trouwt...
en een mannelijke erfgenaam krijgt. - Zeker.
Mrs Clay is jong, en ze ziet er goed uit.
Waarom zou Elizabeth haar zo onder de neus van haar vader plaatsen?
We moeten waakzaam zijn.
Lady Cavendish...
M'n beste nicht, opnieuw brengt de Voorzienigheid ons samen.
Goedemorgen, Mr Elliot.
Ik was een uur eerder in Camden Place...
en was erg teleurgesteld dat u er niet was.
M'n vader was erg bezig met het nieuws in de kranten.
U bedoelt natuurlijk uw nicht, douairière Dalrymple...
en haar dochter Miss Cartaret, die vandaag in Bath aankomen?
U bent goed ingelicht.
Uw vader heeft er wellicht wat over gezegd.
Daar twijfel ik niet aan.
U lijkt niet erg genegen om ze weer te zien.
Ik ben het met u eens. De Dalrymples stellen weinig voor...
maar familiebanden moet je altijd behouden...
en ze worden overal als goed gezelschap beschouwd.
Goed gezelschap...
zijn goed ingelichte personen die een goede conversatie hebben.
Dat ziet u verkeerd, dat is geen goed gezelschap, maar het allerbeste.
Goed gezelschap vereist afkomst, manieren en een opleiding.
Wat opleiding betreft, dat heb ik niet veel genoten.
Nicht Anne schudt haar hoofd, ze is niet tevreden.
Maar in één opzicht moeten we toch hetzelfde denken.
We verwelkomen iedereen die uw vaders gedachten weghaalt van hen die...
Die minder zijn dan hij.
Bedoelt u Mrs Clay? - Dat zou kunnen.
Ik maak me zorgen dat de verbintenis hem in een verkeerd licht zet.
Maar misschien ben ik te kritisch. - M'n beste Anne...
u heeft meer recht om kritisch te zijn dan welke vrouw ik ooit heb ontmoet.
Hemeltje, is Mr Elliot niet met je mee?
Er is een brief uit Uppercross voor je.
Als je snel bent, kun je hem lezen voor hij weer aanbelt.
Anne, het gaat steeds beter met Louisa, ze zal snel weer de oude zijn.
Ik hoor dat er een huwelijk in de lucht zit...
al mag ik er verder niets over zeggen.
Maar mama zegt dat de kleermakers hier dat niet aankunnen...
dus we komen naar Bath om te passen.
Met de groeten van je stiefbroer, Charles Musgrove.
We kunnen niet te laat komen, Anne.
Je weet dat we zijn uitgenodigd door lady Dalrymple.
Ik heb vanavond al afgesproken met een oude schoolvriendin.
Toch niet die ziekelijke weduwe in Westgate?
Mrs Smith, inderdaad.
Westgate? - Neem me niet kwalijk.
En wie is die Mrs Smith wel niet?
Een van de 5000 Smith' die je overal tegenkomt?
Ik moet je zeggen, je houdt er een uiterst vreemde smaak op na.
Dat je haar verkiest...
boven je eigen adellijke familie in Engeland en Ierland...
Ze is niet de enige weduwe hier zonder geld en een onbeduidende achternaam.
Goedenavond.
Harriet...
Hoe gaat het met je? - Al veel beter.
Dit is m'n verpleegster, Mrs Rooke. - Hoe gaat het, Miss Elliot?
Het spijt me dat ik niet eerder ben gekomen, ik heb steeds verplichtingen.
Ik ben zeer vereerd dat een nicht van lady Dalrymple ons opzoekt...
in plaats van dat ze haar familie verkiest.
Je zult merken dat zuster Rooke precies weet wat er in Bath gebeurt.
Vooruit, lieve Anne...
vertel me alles wat je hebt meegemaakt de afgelopen twaalf jaar.
Harry...
Frederick.
Ik was bij de herberg, maar Louisa is al terug.
Al een week, Benwick heeft haar weggebracht. Ze is geheel hersteld.
Hoe is het met je broer?
Hij denkt net als ik dat ik een idioot ben.
Je hebt geen idee hoe ik m'n eigen trots vervloek.
Ik had het geluk moeten grijpen toen ik weer de kans kreeg.
Hoe bedoel je dat?
Ik dacht dat ze me niets zou doen.
Maar ik was alleen maar boos en rancuneus.
Veel te laat begon ik mezelf en haar te begrijpen.
Nooit heb ik iemand ontmoet die zo verstandig en aardig was.
Ze is de perfectie zelve.
Ik heb altijd alleen van haar gehouden.
Heb je het nu over Anne Elliot? - Over wie anders?
Dan heb je Benwicks brief dus niet gekregen.
Ik moet naar Uppercross, het is onontkoombaar.
In die brief staat dat hij Louisa Musgrove ten huwelijk heeft gevraagd.
Ze heeft het aanzoek aangenomen, ze gaan meteen trouwen.
Louisa en Benwick? - Meteen.
Dan ben ik vrij.
Toevallig ga ik morgen naar Bath. Nu wil je misschien wel mee.
En wie kwam ik gisteren in de Pump Rooms weer tegen? Mr Elliot.
Zonder indiscreet te zijn kan ik zeggen dat we over jou hebben gesproken.
Hij vindt jou een buitengewone jongedame.
Wat je karakter, manieren en verstand betreft...
een waarlijk schitterende vrouw.
Ik ben geen koppelaarster, zoals je goed weet...
maar een voortreffelijke partij moet zeker worden overwogen.
En ik denk dat er alle kans is dat jij en Mr Elliot...
samen erg gelukkig zouden zijn.
En ik geef toe dat het vooruitzicht dat jij...
de plaats van je moeder inneemt als de toekomstige vrouwe van Kellynch...
en die van lady Elliot...
Dat zou me zoveel meer vreugde geven...
dan je op mijn leeftijd meestal nog voelt.
Loopt u mee?
Ik kan niet ontkennen dat het idee om weer op Kellynch te wonen...
om het voor altijd mijn thuis te mogen noemen...
een aantrekkingskracht heeft die ik niet meteen kan weerstaan.
En Mr Elliot is een uitzonderlijk prettige man...
die ik in veel opzichten zeer hoog acht.
Admiraal en Mrs Croft, op bezoek voor Anne Elliot.
Admiraal, Mrs Croft, wat fijn om u te zien. Wat brengt u naar Bath?
Ik vrees dat het vanwege mijn spijtvertering is.
En toen Mary hoorde dat we zouden gaan, gaf ze ons deze brief mee.
Blijf voor de thee, en vertel me alles over Kellynch.
Iedereen heeft het natuurlijk over het huwelijk.
Het huwelijk? - Van uw nicht, Miss Louisa Musgrove.
Bedoelt u dat u het niet wist? - Inderdaad.
Ik kreeg alleen een brief van Charles dat we het spoedig konden verwachten.
Dan zal in deze brief ongetwijfeld alles staan.
Ik ben erg blij voor Louisa, en ik weet dat ze de juiste keuze heeft gemaakt.
Het is een beste vent.
En wat Frederick ook zegt, ze is niet bang om een kapiteinsvrouw te zijn.
Het kwam wel als een verrassing, zelfs Sophie was verbaasd.
Werkelijk? Heeft hij nooit iets gezegd over z'n voornemen?
Geen woord.
Maar Frederick zul je niet snel horen klagen.
Hij hoopt werkelijk dat ze gelukkig wordt met Benwick.
Als je hem zo hoort...
zou je niet denken dat hij zelf ooit over Louisa heeft gedacht.
Benwick? - Wat bedoelt u?
Begrijp ik goed dat Louisa met kapitein Benwick gaat trouwen...
en niet met kapitein Wentworth?
Zo is het.
Arme Frederick, nu moet hij weer een ander zien te vinden.
Is er iets, Miss Anne?
U heeft me verbaasd. - Dus u wist het niet?
Het is allemaal waar, Frederick heeft het ons zelf verteld.
Is hij dan is Bath? - Hij is gisteravond aangekomen.
Kapitein Wentworth...
Uw zuster zei dat u in Bath was.
Ik logeer bij de admiraal op Queen Square.
U heeft ook vast gehoord dat Louisa Musgrove met Benwick gaat trouwen.
Ik was stomverbaasd. - Ik ook.
Met de tijd zullen ze naar elkaar toe groeien.
Benwick zal weer opgewekter worden en vrolijker...
En zij zal zwartgallige poëzie gaan waarderen.
Precies.
Met m'n hele ziel wens ik ze geluk. Maar toch...
Miss Louisa is een goed en zeer aardig meisje.
Maar Harville's zuster was veel meer dan dat...
en Benwicks liefde voor haar was zeer diepgaand.
Een man herstelt niet van zoveel passie...
voor zo'n vrouw.
Dat zou niet moeten.
Dat doet hij ook niet.
Anne, het spijt me ontzettend dat ik u heb laten wachten.
De koets staat nu buiten.
Mr Elliot, mag ik u kapitein Wentworth voorstellen?
M'n neef, Mr Elliot.
Mag ik?
Kapitein, er is vanavond een concert in de Pump Rooms.
U hield toch erg van muziek?
Het ergste aan Bath is het aantal onaantrekkelijk vrouwen.
Eén mooi gezichtje, en dan weer 35 lelijke eendjes.
En de mannen...
Morgen ontvangen we een select gezelschap.
Hopelijk kunt u komen. - Met alle plezier.
Maar waar is lady Dalrymple?
Mijn hemel, is dat Frederick Wentworth?
Hij is toch die niemand... - Wat doet hij in Bath?
Bevalt het programma u? - Ik had vanavond verlof.
Bath heeft aan muziek veel te bieden. - Dat heb ik begrepen.
Blijft u hier lang, in Bath?
Dat weet ik niet.
Dat is nog niet zeker, het hangt ervan af...
Ik begrijp het.
Douairière Dalrymple.
Lady Dalrymple. - Anne?
Lady Dalrymple is er.
Binnenkort is er weer een huwelijk. - Als de geruchten waar zijn.
Kapitein...
Gaat u weg?
Is het eerste gedeelte niet de moeite waard om te blijven?
Niets is het waard om hier te blijven.
Gaat het wel? We maakten ons heel erg zorgen.
Ik voelde een flauwte opkomen. Maar ik ben weer hersteld.
Moeten we niet teruggaan?
Ik wachtte op een gelegenheid om u privé te spreken.
Dat moment lijkt te zijn aangebroken.
Ik ben geen goed gezelschap. - Beste nicht...
u bent veel te bescheiden, u weet niet half wat u in u heeft.
Ik denk niet dat u me goed kent. - Integendeel.
De naam Anne Elliot heeft al lang een verleidelijke charme voor mij.
Ik spreek nu mijn oprechte wens uit...
dat die naam nooit verandert.
Ik verwacht geen direct antwoord op mijn aanzoek.
Maar ik kan niet langer verbergen wat m'n intenties zijn.
Misschien kunt u me morgenavond in Camden Place...
een gelukkig en benijdenswaardig man maken.
Ik moet een dringende boodschap van de admiraal aan uw familie overbrengen.
Omdat ik vandaag uit Bath zal vertrekken...
zou ik het op prijs stellen als ik om elf uur kon langskomen.
Hoe is het, Anne? - Charles, Mary.
Ik kom hier voor de bronnen.
Ik ben zo onwel geweest, het is m'n laatste hoop.
Vader, Elizabeth. - Kijk aan, Mary is er.
We komen een trouwjurk uitzoeken voor Henrietta.
Ze trouwt met Charles Hayter. - Wie?
Een plattelandsbeheerder. - Is Louisa niet meegekomen?
Ze is thuis met Benwick. - Wie?
Een marinekapitein.
We zullen de Musgroves ook moeten uitnodigen.
Ondenkbaar als lady Dalrymple er is.
Zal Mr Elliot er ook zijn? Ik wil hem zo graag ontmoeten.
Ik was totaal niet van plan hem uit te nodigen...
Ik had niet verwacht je hier te zien, waar logeer je?
We moeten op jacht gaan, als je een keer tijd hebt.
Dit is kapitein Wentworth, hij is familie van onze huurders, de Crofts.
Kapitein, dit is m'n vader, baronet Walter Elliot...
en m'n oudere zuster Elizabeth.
Dank u, we kennen elkaar. - Kapitein...
Mijn opdracht is... Admiraal Croft is in vertrouwen verteld...
dat Mr Elliot...
Dat u en Mr Elliot zich in de echt zullen verbinden.
Erbij werd gezegd dat u op Kellynch zou gaan wonen.
De admiraal laat weten dat als dat de wens van de familie is...
de huur van Kellynch zal worden ontbonden en ze elders gaan wonen.
Welk antwoord zal ik overbrengen?
Ik vraag u de admiraal namens mij te danken...
maar ik moet u zeggen dat hij volledig verkeerd is ingelicht.
Verkeerd ingelicht?
Volledig? - Ja, er klopt niets van.
Er is niets van waar? - Niets.
Ik zou graag weten waar deze vreemde geruchten vandaan komen.
Wat dat betreft... - Lady Russell is er.
Kent u lady Russell nog? - Hoe kan ik u vergeten.
Anne, ik heb je boodschap ontvangen.
Excuseert u mij, ik zal uw nieuws aan de admiraal overbrengen.
Is het waar dat Mr Elliot je heeft gevraagd?
Neem me niet kwalijk, ik moet Wentworth spreken.
Ik moet je spreken. - Moet dat echt nu?
Is het waar dat Mr Elliot je ten huwelijk heeft gevraagd?
Ik zou het mezelf niet vergeven als ik je niet zei hoe hij werkelijk is.
Hopelijk ben ik niet te laat. - Wat is er dan?
Mr Elliot is een gevoelloos man zonder geweten.
Een berekenende man die alleen aan zichzelf denkt.
Hij staat niet zomaar weer op goede voet met je vader.
Hij hoorde dat sir Walter met het gezel- schap van z'n dochter gaat trouwen.
Mrs Clay? - En als zij een zoon krijgt...
zou het kind alles erven in plaats van Mr Elliot.
Maar hij is al rijk. - Hij trouwde z'n vrouw om haar geld.
Maar nu wil hij baronet worden, hij wil absoluut sir William zijn.
Waarom wil hij dan met mij trouwen? - Ik denk dat hij je werkelijk bewondert.
Al hield het hem niet tegen om tegelijk omgang met Mrs Clay te hebben.
Hij zal haar in Londen als maîtresse installeren zodra hij met jou is getrouwd.
Hij zal alles doen om te voorkomen dat je vader opnieuw trouwt.
Ik ben je oprecht diep dankbaar, Harriet.
Maar ik moet nu echt gaan.
Kapitein Harville...
Als u voor de Crofts komt, moet ik u teleurstellen.
Ze zijn met Wentworth naar de bronnen.
Maar nu u er bent, kunt u me wat tijd besparen.
Wentworth vroeg me u deze brief te geven, misschien kunt u hem aannemen.
Gaat het wel?
Als u me wilt excuseren, ik ben al laat voor een afspraak.
Miss Anne, ik kan het langer verdragen.
U doorsteekt m'n ziel. Enerzijds lijd ik pijn, anderzijds hoop ik.
Ik ben onbillijk, zwak en vol wrok geweest, maar nooit onstandvastig.
Ik bied u m'n hart aan, meer de uwe dan toen u het acht jaar geleden bijna brak.
Ik heb altijd alleen van u gehouden, u alleen bracht me naar Bath.
Alleen voor u denk ik en doe ik dit. Heeft u dat niet gezien?
Ik kan nauwelijks schrijven. Ik moet gaan, onzeker van mijn lot.
Een woord, een blik zal voldoende zijn.
Zeg me dat ik...
Zeg me niet dat ik te laat ben...
dat die dierbare gevoelens voor altijd weg zijn.
U heeft Frederick net gemist. - Hij is naar u toe in Camden Place.
Anne, is er iets?
Dank je Charles, het gaat me goed.
Je ziet er doodop uit, je moet meteen naar huis. Het probleem is...
ik moet naar de markt, iemand wil me een uitmuntend geweer laten zien.
Hij zou hem zo lang mogelijk ingepakt laten. Ik moet snel zijn.
Gezien de beschrijving zou hij erg lijken op m'n Mortimer...
waarmee jij op Winthrop schoot, weet je nog?
Kapitein...
Ik heb uw aanzoek ontvangen...
en ik heb besloten het te accepteren. Dank u.
Weet u...
het heel zeker? - Heel zeker.
Ik ben vastbesloten, ik stem toe.
En ik verzeker u dat niets me zal overreden er anders over te denken.
Waarom stoppen we? - Niet kijken.
Geef me je hand.
Ik dacht dat je je huwelijkscadeau wel wilde zien.
Vertaling: The Service Station